Jaja. Hadden ze ons goed te pakken daar bij BNN. Ik vind het een superstunt. Met 6 ogen trapten we erin, gedrieën op de bank. Zelfs toen aangekondigt werd dat het toch niet allemaal echt was, hadden we het er nog over dat dat ook overkwam om te shockeren - terwijl de zieke 'lisa' ging vertellen wie haar nier kreeg, ingrijpen om nóg maar eens te zeggen dat de donoren zo nodig zijn. Jaja.
Nog zo'n aparte ontdekking dit weekend - ik heb de eigenschap (beslis zelf maar of die raar is) om naar de kleur van een flesje parfum te kijken en vervolgens naar wat ik aan heb, om te beslissen welk luchtje ik opdoe. Hoe grappig is het dan om erachter te komen dat je schoonzusje precies hetzelfde doet en daar door haar vriendinnen hartelijk om wordt uitgelachen?
een verloren mysterie!
Mijn oma, die helaas niet meer leeft om het te vertellen, maakte altijd de allerlekkerste cake die er was. Gewoon cake, met chocoladedeeg en noten en chocola. Waarom ik er opeens aan moest denken, geen idee. Maar het zit nu in m'n hoofd. Ze zei zelf altijd dat ze 'maar wat deed' als ze die cake maakte. Ze heeft het dus helaas nooit verteld wat ze erin deed. Maar omdat ik niet voor een gat te vangen ben
ga ik het gewoon een keer zelf proberen. Zo moeilijk kan het toch niet zijn??
Gister heb ik (okee, samen met Ron) het eerste veldboeket van dit jaar weten te plukken. Het was er eerder nog niet van gekomen maar toen ik eenmaal dat eerste bloemetje in mn handen had, was de rest snel gebeurd. Eigenlijk kwam het doordat Ron er wat bij plukte en toen werd ik natuurlijk laaiend enthousiast en kon ik niet meer stoppen
lang leve de veldbloemen!
lekker veel geld uitgegeven dit weekend... in 1e instantie alleen aan een blaadje papier
ron wilde graag een bepaalde camera, maar die was niet bepaald goedkoop. en opeens bedachten we dat we 'm best samen konden kopen. dus dit weekend naar de mediamarkt waar ook nog eens een actie bleek te zijn. camera's goedkoper, wat wil je nog meer!
nou ja... die camera! en die was er niet, alleen 2 showmodellen. de vriendelijke meneer wilde 'm voor ons bestellen en dan zou 'ie er volgende week zijn. maandag teruggebeld omdat bleek dat meneer panasonic geen camera's meer had. dan toch maar het showmodel gekocht. en mooi dat ie is!
Het begint ergens op te lijken zo
Er moeten nog een paar kleine dingetjes veranderen, maar dat komt nog wel. Het ziet er in ieder geval al een stuk
zonniger uit zo!
25. vandaag! en kloteweer dat het is...
maar ach - ik moet toch werken. zaterdag heb ik m'n verjaardag gevierd. De grote 'meet the parents'-primeur ook meteen gehad. Viel gelukkig reuze mee, alsof ze al jaren bij ons op bezoek kwamen.
En Hanneke was dolgelukkig. Want ik ga EINDELIJK naar aerosmith!! dankzij het beste vriendje ter wereld!
En dan gaan we ook nog naar de musical tarzan en hebben we al 3 theedoeken en een peper- en zout en olie- en azijnstelletje. En dan krijg ik vandaag als het goed is ook nog wat van pap en mam. het kan niet op allemaal
er zit iets leuks aan te komen :) kan alleen nog niet zeggen wat, want het is een verjaardagskadootje. maar ik verheug me er nu al enorm op, ook al duurt t nog enorm lang - bijna een jaar!!
tipje van de sluier... het heeft iets met de zon te maken
Ik ben nogal een huilebalk. Er hoeft maar iets kleins te gebeuren en ik voel de tranen branden en een enorme brok in mijn keel. Het is niet alleen bij dingen die bij/met/door mij gebeuren. Anfere mensen, of andere dingen net zo goed. Ik kan er gewoon niet tegen als andere mensen niet happy zijn. En films, in ieder geval als er beeld bij is, is daarbij wel het hoogtepunt. Als er iemand zielig kijkt, begint het bij mij al te kriebelen. Niet soms zit ik dus met een waterval aan tranen op de bank tv te kijken...
Er zijn ook bepaalde liedjes die dat gevoel bij mij teweeg brengen. Niet veel, alleen een paar speciale liedjes. Maar ik kan makkelijk met tranen en kippenvel naar muziek luisteren.
Het enige waar je mij eigenlijk nooit mee in tranen hebt kunnen krijgen, zijn boeken. Hoezeer ik ook meegesleept wordt door een verhaal en hoe echt het ook voor mij kan zijn als ik opga in het wereldje waarover ik aan het lezen ben, tranen zul je me niet me op betrappen. Tot afgelopen week...
Het boek heet 'komt een vrouw bij de dokter'. Het gaat over een vrouw die nog enorm jong is en die borstkanker krijgt. Vervolgens gaat het boek ove haar man die nogal moeite heeft met alles. Gaat vreemd bij het leven, heeft een verhouding, alleen maar om de wereld die zo mooi was en zo veranderd is, te ontvluchten. Het te verachten einde is dat de vrouw doodgaat. Wel eens eerder een boek gelezen waarbij mensen dood gingen. Niks aan het handje.
Maar als je je realiseert dat het een vrijwel waargebeurd verhaal is - zeker naar het schijnt het laatste deel - wordt het al anders. En de manier waarop het omschreven werd en hoe de liefde eruit sprong... dat leverde mij enorme moeite om de laatste paar pagina's door te komen. Ik had een ernstig vertroebeld zicht tegen het einde van het boek.
Tranen met tuiten. Om een boek!
